تواضع علمی

دفاعی رفته بودیم با دکتر الف و ب و ج. دانشجو، بسیار دانشجوی خوب و پرکاری بود و کارهای خوبی انجام داده بود.

اما دانشجو بسیار نامتواضعانه برخورد می‌کرد. هرچه سوال می‌پرسیدیم، اگرچه ظاهر خود را کاملا حفظ می‌کرد و رفتارش به ظاهر بسیار متواضعانه بود، اما کلا همه صحبت‌های همه را به هیچ می‌پنداشت و فکر می‌کرد خودش درست می‌گوید. تلاش می‌کرد هرچه می‌گوییم را نشان بدهد که غلط است و همین کار درست است. برای این کار همه چیز لازم را تغییر می‌داد. از کاری که باید دانشجوی ارشد انجام بدهد، تا ادبیات فارسی.

مثلا پس از ۲۰ ایراد، دکتر ب ایرادی ساده گرفت، دانشجو گفت: «بله، خوب است ایرادی سازنده گرفتید». یعنی ایرادهای قبلی …

یا مثلا، گفت چند بار دیگر که ارائه داده بودم و اساتید بد برخورد کردند با ارائه‌ام، ارائه‌ام برای دانشجویان بسیار هم جالب می‌آمد.

یا مثلا، ایشان اعتقادی به اینکه باید با ادبیات مناسب پایان‌نامه را نوشت نداشتند. اعتقاد به جمله‌بندی خوب و روان نداشتند و دلیلشان این بود که ادبیات اینقدر هم خوش‌تعریف نیست، مثلا شاملو اعتقاد داشته که ویرگول‌گذاری باید جور دیگری باشد.

یا مثلا می‌گفتیم خوب است ارائه شما به صورتی باشد که دانشجویان و اساتید متوجه شوند چه می‌گویید. ایشان می‌گفتند ارائه من بد نبوده، بلکه با سلیقه شما جور در نمی‌آمد و اشتباه من این است که چند بار به شما مراجعه نکردم. علت مراجعه نکردنم هم این بوده که فکر می‌کردم باید خودم تلاش کنم و جواب‌ها را پیدا کنم.

و تمام این مثال‌ها و داستان‌ها در فضایی از رفتار مظلومانه و به ظاهر متواضعانه. در نهایت هیچ یک از ایرادهای ما ظاهرا وارد نبود.

تا در نهایت دکتر الف گفتند (و دیگرانی هم تایید کردند) که در آکادمی این رفتار پذیرفتنی نیست. شما باید متواضع باشی. و البته ایشان همین را هم نپذیرفت. و گفت من کاملا هم متواضعم.

و البته همین رفتارش نشانه عدم تواضع بود و اینکه حتی حاضر نشد فکر کند که شاید ما درست بگوییم.

در نهایت توصیه می‌شود در مجامع علمی تواضع واقعی را رعایت کنید. ادای تواضع درآوردن را، اگر همه متوجه نشوند، حداقل اساتید با تجربه‌تر متوجه می‌شوند. این‌که دیگران را به هیچ به حساب نیاوریم، حتی اگر کار خوبی باشد، در این جامعه پذیرفتنی نیست. اگر می‌خواهید حداقل دانشمند خوبی باشید، این رفتار را پیشه کنید.

پی‌نوشت: تقریبا تمامی ماجرا نقل به مضمون بود.

5 دیدگاه برای “تواضع علمی”

  1. سلام
    ایرادهای علمی عملا سه دسته «ایراد واقعی بخاطر اشراف داور به موضوع» ، «ایراد واقعی ولی غلط بخاطر برداشت اشتباه داور از مطلب ارائه شده» و «ایراد الکی بخاطر کل‌کل استاد داور با استاد راهنمای دانشجو!» هستند که دانشجو باید متواضعانه برخورد کنه و جواب بده و یا استاد راهنماش در جواب پرسش‌ها کمک کنه بهش.
    از ایرادهای علمی مطرح‌شده بگذریم، واقعا یک وضعیت نامیمون و عجیب‌غریب بین اساتید جا افتاده که باید حتما ایراد بگیرن، اگر ایراد علمی پیدا نشد ایرادهای ملالغتی همچون ویرگول و نیم‌فاصله (که اکثرا هم اشتباه!!)!
    من اصلا کار این دانشجو بنده‌خدا رو تایید نمیکنیم و به شدت با رفتارشون و برخوردشون که ذکر کردین مخالفم! ولی اگر بین دانشجوها باشین، تنفر و احساس واقعا بد دانشجوها به ایرادات نگارشی الکی، که دلیلش فقط و فقط قانون نانوشته‌ی «داور باید ایراد بگیره وگرنه داور نیست» هستش، رو نمیشه نادیده گرفت!
    باز هم میگم کار این دانشجو مورد تایید نیست، ولی واقعا اساتید اگر این قانون رو کنار بذارن میتونه فضا خیلی بهتر بشه!

    1. سلام واقعیت این است که در دفاع خودم و دفاع‌‌های دیگری که در دانشکده ریاضی یا کامپیوتر برگزار شد، فهمیدم که عمده اساتید اصلا تز را نمی‌خوانند! مستقل از اینکه که تز کار جدیدی انجام داده باشد یا تنها مرور باشد! (البته ممکن است چون دفاع ارشد است آن را بی‌ارزش‌تر از این بپندارند که وقتی برایش بگذارند!) بنابرین گویا تنها صبح دفاع نگاهی به پایان‌نامه می‌اندازند و طبیعتا در آن وقت کم دو حالت اولی که شما گفتید رخ نمی‌دهد. بنابراین خیلی سخت نگیرید!
      ناگفته نماند که احتمالا دانشجو هم کوتاهی داشته است ولی اینجا درواقع صرفا وظیفه استاد داور را بررسی کردم.

    2. راست می‌گویید. اما ایراد نگارشی هم به نظر بنده که به‌جاست. لازم است که نگارش متن پایان‌نامه درست و صحیح باشد. چرا دانشجویان اهمیت نمی‌دهند به نگارش پایان‌نامه؟ البته درک می‌کنم که این ایرادها به دانشجویان چه فشاری وارد می‌کند، اما این را متوجه نمی‌شود که مگر چقدر سخت است که دانشجویان این مسائل نگارشی را رعایت کنند؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *