نحوه برگزاری کلاس‌های مجازی

برگزاری کلاس‌ها به صورت مجازی خوبی‌ها و بدی‌های خود را دارد. در کلاس‌های مجازی همراه کردن دانشجویان مخصوصا وقتی که می‌توانند با یک کلیک به صفحه‌های شامل مطالبی هیجان انگیزتر بروند خیلی سخت است. تازه می‌توانند همیشه به این فکر کنند که اگر الآن درس را دنبال نکردند بعدا می‌توانند فیلم درس را مشاهده کنند. اگرچه برخی اوقات این استدلال تنها یک بهانه است، اما برخی اوقات نیز این استدلال به خوبی کار می‌کند.

از طرف دیگر شاید بتوان از این شرایط استفاده کرد و مدل جدیدی از تدریس را آغاز کرد.

یک ایده‌ای که شاید در کلاس‌های این ترم اجرا کنیم این است که سوال‌های کلاسی را به صورت آزمون‌های بسیار کوتاه برگزار کنیم. یعنی سوال‌هایی بپرسیم و از همه بخواهیم که به آن سوال‌ها پاسخ بدهند. بدین صورت دانشجویان بیشتر مجبور می‌شوند که با روند کلاس جلو بیایند. مخصوصا که اگر این موضوع نمره هم داشته باشد. البته این موضوع اضطراب کلاس را زیاد می‌کند که اصلا چیز خوبی نیست. اما می‌توان آزمایش کرد.

یک کار دیگر که برخی اساتید انجام می‌دهند درخواست مشارکت از دانشجویان است به صورتی که دوربین و میکروفون یکی از دانشجویان را به صورت اتفاقی روشن می‌کنند و از ایشان چیزی می‌پرسند. این هم کار خوبی است، اما استرسش دیگر خیلی زیاد است!

یک پیشنهاد میانی می‌تواند این باشد که برای هر جلسه تعدادی داوطلب داشته باشیم که ایشان مشارکت در کلاس را انجام بدهند. مثلا سوال‌های سخت‌تری که برای جلورفتن روند کلاس لازم است را ایشان پاسخ بدهند تا با ایده‌های متنوعی جلو بیاییم. این هم پیشنهاد خوبی است، اما فعلا دستیاران آموزشی درس با این مخالفت کردند.

اما به هر صورت مشارکت دانشجویان مخصوصا در کلاس‌های مجازی باید خیلی جذابیت درس کمک کند.

موضوع دیگری که البته برمی‌گردد به توانایی‌های سامانه‌های موجود دانشگاه این بود که کلاس را کجا برگزار کنیم. ظاهرا برای هر کلاس درس یک اتاق مجازی درست شده، اما آن‌طور که متوجه شدم برای ورود به آن باید در صفحه درس در cw یک بلاکی اضافه شود. بر روی کلید آن بلاک که می‌زنید شما را می‌برد به کلاس درس. اما ظاهرا لینک کلاس درس برای هر فردی فرق می‌کند. لینکی که به اساتید داده می‌شود برای مدیران درس است در نتیجه اگر کسی آن لینک را داشته باشد می‌تواند کلاس را اداره کند. مثلا میکروفون‌ها را خاموش و روشن کند و از این قبیل کارها. درنتیجه این روش خیلی خوبی برای به اشتراک‌گذاری کلاس درس نیست. ظاهرا لینک مهمانی هم برای کلاس‌های درس وجود ندارد. برای افرادی هم که در cw نیستند، مثلا از دانشگاه‌های دیگر هستند امکان ثبت نام آزاد در cw وجود ندارد. خلاصه اینکه به اشتراک‌گذاری کلاس درس کار سختی است. البته این سوال را از قسمت آموزش‌های الکترونیک دانشگاه نیز کردم. ایشان می‌گفتند هر فردی که وارد کلاس درس بشود، مستقل از لینک، بسته به اینکه چه سمتی دارد وارد کلاس می‌شود. اما لینکی که بنده داشتم را در هر مرورگری که باز می‌کنم باز هم مدیر است.

در مقابل هر استاد یک اتاق مجازی دارد. ظاهرا می‌توان به راحتی لینک آن را به همه داد. بدین ترتیب انشاء الله کلاس‌ها را در اتاق مجازی استاد برگزار می‌کنیم. در این زمینه مشاوره‌های شورای صنفی جای تشکر دارد. پس بدین ترتیب قاعدتا کلاس‌ها در این آدرس برگزار خواهد شد.

در هر کدام از زمینه‌ها اگر پیشنهادی دارید شنیدن آن‌ها می‌تواند جالب باشد.

یک دیدگاه دربارهٔ «نحوه برگزاری کلاس‌های مجازی»

  1. با سلام و وقت بخیر.
    حس می‌کنم یک تلاشی از طرف سیستم‌ آموزشی (دانشجو، استاد، دانشکده، دانشگاه، وزارت و …) داره انجام میشه که سنت‌های که توی آموزش حضوری برقرار بود رو تا جای ممکن در آموزش مجازی هم حفظ کنه.
    اما همون طور که کرونا خیلی از سنت‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی و فرهنگی رو به چالش کشید. شاید خوب باشه که به بهانه‌ی چالش‌های بوجود اومده برای سیستم آموزشی، دوباره بشینیم و به چگونگی و چرایی ساختار آموزش فکر کنیم.
    مثلا ارزشی که به حضور حداکثری دانشجویان سر کلاس میدیم دلیلش چیه؟
    توی کلاس حضوری هر دانشجو از نوع نگاهش، نشستن‌اش، سوال پرسیدنش یا حتی نفس کشیدنش روی کیفیت و روند کلاس احتمالا تاثیرگذاره، اما حالا که این رابطه تقریبا به صفر میل می‌کنه چطور؟
    یا برای درس‌های معمول که اغلب تعدادی ارائه از ترم‌های مختلف و اساتید مختلف به صورت ضبط شده براشون وجود داره، چرا برای ارائه‌ی دوباره‌ی درس باید وقت استاد صرف تولید مجدد محتوای به شکل سخنرانی بشه و دانشجو هم مجبور باشه به استماع تمام و کمال توی اون ساعت خاص (که اغلب از جبر برنامه‌ریزی درسی مشخص شده تا بهره‌وری ذهنی) به جای اینکه از اون فیلم‌ها استفاده کرد و زمان رو روی ایده‌های جدید آموزش گذاشت. (مقاله‌ای یادمه که میگفت ذهن انسان‌ها قادر به پردازش زبان با سرعت بسیار بالاتری نسبت به سرعت معمول حرف زدن افراد هست که این هم از نظر زمانی استفاده از فیلم از پیش ضبط شده رو توجیه میکنه)

    حالا به صورت جزیی‌تر و عملگراتر 🙂 در مورد همراه کردن دانشجو‌ها در طول ترم آزمونک‌های نمره‌دار بسیار مناسب‌تر از جایگزین‌هایی که تا الان دیدم هست. به شرطی که زمان لازم برای آمادگی در این آزمون‌ها منطقی باشه. تا اون استرس هم پیش نیاد.
    در همین رابطه یک نکته هم درباره‌ی حجم تمرین‌ها و پروژه و امثالهم هست. که وقتی برای یک واحد درسی علاوه بر یک ساعت کلاس گاهی تا ۳-۴ ساعت خارج کلاس دانشجو باید وقت صرف کنه. اون وقت برای ۱۵ واحد، هفتگی حدود ۶۰ ساعت زمان لازمه! (در حالی که مثلا ساعت کاری یک کار تمام وقت حدود ۴۰ و خرده‌ای ساعته) این فشار رو کسی بهش توجه نمی‌کنه و چیزی هم نیست که مشاوره و روان شناس تسکینش داد.

    البته این‌ها که گفتم ناظر به کل فرایند‌ آموزش بود نه شخص شما و درس‌تان. امیدوارم به گوش دیگران هم برسد.
    اگه واقعا تا این‌جا متن رو خوندید:
    با تشکر 🙂

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *